Και έρχεται η μέρα που λες τέλος. Το οριστικό το τέλος. Αυτό που έχει μέσα την εξάντληση της υπομονής σου και όλη σου την απογοήτευση. Γιατί έχεις φέρει τη ζωή σου σε μια ψυχική και κοινωνική ισορροπία που δε γουστάρεις να στην διαλύει κανείς. Κανένας περαστικός. Γιατί περί περαστικού πρόκειται.. Πόσο "δικός σου" μπορεί να χαρακτηριστεί άλλωστε ένας άνθρωπος που πήρε όσα μπόρεσε και στην κρίσιμη στιγμή δε σου έδωσε τίποτα; Και πάλι καλά να λες...που δεν πήρε πάλι όσα είχες να του δώσεις, που φανέρωσε το πραγματικό του πρόσωπο, που έστω και επώδυνα απάλλαξε τη ζωή σου από ένα φορτίο που σε βάραινε και από ένα αναπάντητο γιατί που σ'έκανε να αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος.
Πίκρα και απογοήτευση. Και λίγος θυμός. Όχι για τους ανθρώπους που έφυγαν.. αλλά για τα σημάδια που ηθελημένα δεν έβλεπες. Ίσως απο υπέρμετρη αισιοδοξία και ελπίδα, ίσως απο έλλειψη καχυποψίας, ίσως επειδή τελικά δεν τους ξέρεις κ πολύ καλά τους ανθρώπους.. γιατί συνεχώς αλλάζουν, μεταβάλλονται από μέρα σε μέρα. Και ξαφνικά ένα πρωί έχεις χάσει τα στηρίγματά σου, έχεις κάνεις εσφαλμένες επιλογές, τα έχεις ποντάρει όλα στο ένα και αυτό δεν σου δίνει τίποτα.
Άλλα ήρθε η ώρα να φύγεις.. γιατί έχεις κουραστεί να κυνηγάς σκιές και φαντάσματα. Να κυνηγάς ανθρώπους που πανεύκολα ρίχνουν τις ευθύνες σε εσένα και μετά εξαφανίζονται. Που αδιαφορούν παντελώς για το πως μπορεί να είσαι, τι μπορεί να χρειάζεσαι, ενώ όταν αυτοί χρειάζονταν το λίγο εσύ τους έδινες το πολύ. Αχαριστία δεν το λένε αυτό; Και δειλία; Και ψέμα;
Αλλά δεν κάνεις εσύ γι αυτούς. Να προσπαθείς πάντα να πηγαίνεις το είναι σου λίγο παραπέρα. Να μην συμβιβάζεσαι με ανθρώπους που είναι βολεμένοι στη ζωούλα τους και δεν έχουν καμία διάθεση να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Δε θα σε πάνε μπροστά, θα σε τραβούν πάντα πίσω..και είναι κρίμα. Για αυτό , άλλωστε, μπορεί να έφυγαν πρώτοι .. γιατί φοβήθηκαν την αλήθεια σου, φοβήθηκαν την ανάγκη σου να πας παρακάτω, την ανάγκη σου για αλλαγή και βελτίωση. Και μην έχεις δεύτερες σκέψεις. Ποτέ δε σε "αγάπησαν". Αγάπη δεν είναι λόγια και ουτοπικές υποσχέσεις. Αγάπη είναι να προχωράς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και να ξέρεις ότι είσαι γεμάτος από ανθρώπους που σε στηρίζουν, που χαίρονται και που σε κάθε εμπόδιο είναι εκεί για να σε πάνε λίγο παραπέρα...να σου δώσουν την ώθηση και να φτάσεις στ' αστέρια!
Πίκρα και απογοήτευση. Και λίγος θυμός. Όχι για τους ανθρώπους που έφυγαν.. αλλά για τα σημάδια που ηθελημένα δεν έβλεπες. Ίσως απο υπέρμετρη αισιοδοξία και ελπίδα, ίσως απο έλλειψη καχυποψίας, ίσως επειδή τελικά δεν τους ξέρεις κ πολύ καλά τους ανθρώπους.. γιατί συνεχώς αλλάζουν, μεταβάλλονται από μέρα σε μέρα. Και ξαφνικά ένα πρωί έχεις χάσει τα στηρίγματά σου, έχεις κάνεις εσφαλμένες επιλογές, τα έχεις ποντάρει όλα στο ένα και αυτό δεν σου δίνει τίποτα.
Άλλα ήρθε η ώρα να φύγεις.. γιατί έχεις κουραστεί να κυνηγάς σκιές και φαντάσματα. Να κυνηγάς ανθρώπους που πανεύκολα ρίχνουν τις ευθύνες σε εσένα και μετά εξαφανίζονται. Που αδιαφορούν παντελώς για το πως μπορεί να είσαι, τι μπορεί να χρειάζεσαι, ενώ όταν αυτοί χρειάζονταν το λίγο εσύ τους έδινες το πολύ. Αχαριστία δεν το λένε αυτό; Και δειλία; Και ψέμα;
Αλλά δεν κάνεις εσύ γι αυτούς. Να προσπαθείς πάντα να πηγαίνεις το είναι σου λίγο παραπέρα. Να μην συμβιβάζεσαι με ανθρώπους που είναι βολεμένοι στη ζωούλα τους και δεν έχουν καμία διάθεση να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Δε θα σε πάνε μπροστά, θα σε τραβούν πάντα πίσω..και είναι κρίμα. Για αυτό , άλλωστε, μπορεί να έφυγαν πρώτοι .. γιατί φοβήθηκαν την αλήθεια σου, φοβήθηκαν την ανάγκη σου να πας παρακάτω, την ανάγκη σου για αλλαγή και βελτίωση. Και μην έχεις δεύτερες σκέψεις. Ποτέ δε σε "αγάπησαν". Αγάπη δεν είναι λόγια και ουτοπικές υποσχέσεις. Αγάπη είναι να προχωράς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και να ξέρεις ότι είσαι γεμάτος από ανθρώπους που σε στηρίζουν, που χαίρονται και που σε κάθε εμπόδιο είναι εκεί για να σε πάνε λίγο παραπέρα...να σου δώσουν την ώθηση και να φτάσεις στ' αστέρια!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου