Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο 4 Απριλίου 2020

Οδός αναμνήσεων και ονείρων...


Λένε πως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τα δύσκολα έχεις την τάση να γυρίζεις νοερά στις όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές του παρελθόντος, στα καταφύγια που έχεις για τις μαύρες σου. Είναι εκείνα τα χρόνια που όλα ήταν λίγο πιο εύκολα, λίγο πιο δεδομένα, λίγο λιγότερο περίπλοκα. Που τα λάθη έσβηναν λες και ήταν γραμμένα με μολύβι, που άφηνες πίσω σου τις πίκρες χωρίς πολλές σκέψεις. Ήταν που είχες μία ζωή να απλώνεται μπροστά σου και αυτή σου φαινόταν απέραντη και πολλά υποσχόμενη. Και σου έδινε εκείνη την ουτοπική φόρα να τα ζήσεις όλα πολύ και να πιστεύεις πως το ίδιο εύκολα σβήνονται τα λάθη και ξεχνιούνται τα πάθη.
Πολλές φορές η αναδρομή στο παρελθόν δεν είναι ευχάριστη, αλλά αυτή τη φορά είναι κάτι σαν φάρμακο, σαν αντίδοτο σε αυτή τη δυσκολία που πλήττει την ανθρωπότητα. Ο χρόνος  μοιάζει σα να κόλλησε στην ίδια επαναλαμβανόμενη εικόνα και η ζωή έχει μπει στον πάγο. Και ένα ανοιξιάτικο βράδυ καθήμενος στο πεζούλι του παραθύρου κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι...
... όλα αυτά τα χρόνια της δράσης, τα γεμάτα στιγμές και ανθρώπους. Άραγε ποιοι είναι οι άνθρωποι που σου έλειψαν περισσότερο αυτούς τους μήνες; Ποιες στιγμές μαζί τους σου έρχονται ξανά και ξανά στο μυαλό; Πόσα γέλια μέχρι δακρύων και πόσα δάκρυα που στα σκούπιζαν με μία αγκαλιά...! Συνειδητοποιείς τελικά πως όσα ενώνουν τους ανθρώπους είναι πολύ περισσότερα και σημαντικά από εκείνα τα μικρά που τους χώριζαν. Και πως δε θα δώσεις ξανά χώρο στα μικρά και στα ασήμαντα. Κλειστά τα μάτια ακόμη και θυμάσαι....
.... όλα αυτά τα χρόνια των στόχων και των ονείρων. Ένας στόχος τελικά είναι η κινητήριος δύναμη αυτού του κόσμου. Γλυκιά η κούραση όταν προσπαθείς για όσα θες να αποκτήσεις. Κι ας γκρινιάζεις πολλές φορές ότι δεν αντέχεις, ότι θα τα παρατήσεις. Τώρα καταλαβαίνεις ότι κάθε πρωί ξυπνάς για να υπηρετήσεις τον στόχο σου. Για να πας στη δουλειά σου, για να πας στη σχολή σου, για να καταφέρεις όλα όσα έχεις ονειρευτεί. Αυτό σε κρατά ζωντανό, να προσπαθείς καθημερινά να ξεπεράσεις εσένα. Συνεχίζεις να θυμάσαι...
.... όλες εκείνες τις στιγμές που έτρεχες τα καλοκαίρια ανέμελα στις θάλασσες, που έτρωγες παγωτά κάθε άνοιξη στα δρομάκια της πόλης, που κάθε φθινόπωρο πατούσες στα σκαλιά τα ξερόκλαδα που έριξε στο δρόμο σου ο Νοέμβρης...και τα πατούσες με τόση δύναμη... και όλες εκείνες τις φορές που χάζευες  χειμωνιάτικα τους δρόμους να σφύζουν από ζωή.
Και υπόσχεσαι πως όταν τελειώσει όλο αυτό θα ζήσεις ξανά εκείνες τις ευτυχισμένες εικόνες του παρελθόντος , θα φέρεις κοντά σου αυτά που αγαπάς, δε θα αφήσεις καμία εκκρεμότητα και θα πραγματώσεις κάθε στόχο. Και θα κάνεις καινούργια όνειρα, πιο μεγάλα και πιο άπιαστα για να πηγαίνεις κάθε φορά ακόμη πιο ψηλά...