Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017

Δεκέμβριος 2017

Ο μήνας του απολογισμού, ο μήνας του ξεκαθαρίσματος, ο μήνας του τέλους. Ή αλλιώς Δεκέμβρης. Ο πιο σκοτεινός και ο πιο παγωμένος παρόλα τα φώτα που έχει στραμμένα πάνω του και του προσφέρουν μια επιφανειακή μαγεία, μια έντονη λάμψη και ένα προσωρινό φως που μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου έχει φύγει. 
Ο Δεκέμβρης κλείνει μέσα του και τους υπόλοιπους 11 μήνες , όλα τα όμορφα και άσχημα γεγονότα, όλα τα πρόσωπα που ήρθαν, που έφυγαν, που έμειναν και έδωσαν στη χρονιά σου ένα διαφορετικό χρώμα. Κάθε Δεκέμβρης είναι ξεχωριστός γιατί εμπεριέχει και κάτι καινούργιο, που ο περσινός δεν είχε και κάτι χαρακτηριστικό του, που πιθανότατα θα λείπει από τον επόμενο. Είναι ο μήνας που σου δίνει την ευκαιρία να κοιτάξεις πίσω σου και να δεις πόσους στόχους υλοποίησες, τι κατάφερες, τι άφησες μισό χωρίς να το ολοκληρώσεις και τι τελικά δεν τόλμησες να κάνεις. Κάθεσαι κάπου εκεί στα τέλη του και μετράς.. και ίσως να μην βγάζεις και αποτέλεσμα κανένα. Όσο μετράς, όμως, ίσως έρχεσαι και συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος τελικά είναι μια απάτη. Ναι, απάτη!Ένα δημιούργημα του ανθρώπου για να μπορεί να ορίζει, να προσδιορίζει και να οργανώνει τη ζωή του σε κουτάκια.  Πόσοι μήνες, μέρες, ώρες πέρασαν δίχως να τις καταλάβεις; Δεν έχεις να θυμάσαι ούτε αριθμούς , ούτε ημερομηνίες παρά μόνο πρόσωπα, εικόνες , στιγμές, συναισθήματα, τοπία πολύχρωμα και κάποια σπάνια χαράματα που άναβαν κάπου στο κέντρο της Αθήνας..
Μαζί με το ξεκαθάρισμα όμως, ο Δεκέμβρης φέρνει και τον χειμώνα. Αυτόν που με το χιόνι καίει την αυλή σου και έρχεται και σκεπάζει όλα τα χρώματα. Όλα λευκά και εκπέμπουν μια πρωτοφανή ηρεμία και αρμονία. Όλα λευκά και έπειτα γκρίζα που ξεκουράζονται για να υποδεχθούν την άνοιξη. Άλλωστε αυτό δεν είναι ο χειμώνας; Τα πάντα παγωμένα, σαν σταματημένα μέσα στο χρόνο, σαν κενά, να περιμένουν την αλλαγή της εποχής που θα τους δώσει ζωή. Θα μπορούσε ο χειμώνας να αποτελεί, λοιπόν, ένα είδος κάθαρσης. Ένα στάδιο που το είναι σου αδειάζει και αφήνει πίσω του όλα τα κατεστραμμένα, γίνεται ολόλευκο και ολοκάθαρο σαν το χιόνι και αναμένει να γεμίσει ξανά με την άφιξη της άνοιξης. Έτσι και ο Δεκέμβρης : κλείνει στο χρονοντούλαπο τον χρόνο που φεύγει και σου δίνει με την φυγή του την ευκαιρία να αλλάξεις τετράδιο και να απλώσεις τους επόμενους 12 μήνες σου σε καινούργιες άγραφες σελίδες...



Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2017

Να τον ζεις τον Σεπτέμβρη!

Σεπτέμβριος 2017.
Και έρχεται, λοιπόν, η στιγμή που δειλά δειλά αποχαιρετάς το καλοκαιράκι και αφήνεις πίσω σου έναν Αύγουστο με όμορφες, χαλαρές και έντονες στιγμές! Στιγμές που σίγουρα θα θυμάσαι για καιρό και που σου επιβεβαιώνουν πως η ζωή μας είναι πράγματι μια βόλτα με φόντο έναν ουρανό που κοκκινίζει, ενώ βραδιάζει , και ανθρώπους που μοιάζουν με πινελιές σε αυτον πίνακα ζωγραφικής.
Για ακόμη μια φορά , όμως, ήρθε ο Σεπτέμβρης που φέρνει μαζί του μια νέα αρχή και σου δίνει τα πινέλα για να ζωγραφίσεις νέες εικόνες, να μπεις μέσα σε αυτές και να τις ζήσεις στο έπακρο. Και κάπως έτσι , καταλαβαίνεις πως ο Σεπτέμβρης είναι ακόμη πιο έντονος από κάθε Αύγουστο και κρύβει μέσα του χρώματα, συναισθήματα, ευκαιρίες και το σημαντικότερο : κρύβει κάτι καινούργιο.
Πολλές φορές μπορεί να αισθάνεσαι απογοήτευση, κούραση , ακόμη και την επιθυμία να σταματήσεις να προσπαθείς. Αλλά κάθε χρόνο θα έρχεται ο Σεπτέμβρης που θα σου δίνει την ευκαιρία να διώξεις ό,τι σε χαλάει. Θα σε βάζει στο τρυπάκι να ξεκινήσεις να σκέφτεσαι την αλλαγή, να απομακρύνεις όσα σε μαυρίζουν και να εντοπίζεις όσα σου δίνουν δύναμη και σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά. Θα σε παρακινεί να δίνεις ευκαιρίες σε ανθρώπους και πράγματα που έχουν πολλά να σου δώσουν, που έχουν πολλά να σε μάθουν και περισσότερο απ όλα : να σε κάνουν να ζεις, να ονειρεύεσαι και να βλέπεις πάντα τα χρώματα. Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς πως σημασία στη ζωή δεν έχουν οι πολλές και ανούσιες συναναστροφές ίσα για να ξεγελάσεις τη μοναξιά σου, αλλά εκείνες που θα σε κάνουν να γελάς και να βλέπεις τον κόσμο ομορφότερο , να ψάχνεις πάντα για το φως και όχι για το σκοτάδι , να θες να φωτίζεις με το πέρασμά σου και όχι να λερώνεις. Και κάθε Σεπτέμβρης  θα στη δίνει αυτή την ευκαιρία  : να κάνεις όσα σε κάνουν ευτυχισμένο και να πετάς απο πάνω σου όσα σε βαραίνουν, όπως ακριβώς κάνουν τα δέντρα με τα κίτρινα φύλλα τους. Πετούν ό,τι τα κουράζει πια και αφήνουν χώρο στο είναι τους για να έρθει η άνοιξη που θα τα αναγεννήσει. Έτσι κι ο άνθρωπος, σε κάθε νέα του αρχή αφήνει πίσω του αυτό που τον σκοτεινιάζει και φεύγει για εκείνο το ταξιδάκι αναψυχής με προορισμό τον κατακόκκινο ήλιο που δίνει τη θέση του τα βράδια σε έναν έναστρο ουρανό...




Δευτέρα 22 Μαΐου 2017

Για τους ανθρώπους που ξεχωρίσαμε...

Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα..άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά. Κι άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμη κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Από την αρχή του κόσμοι οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και ενώνονται με γραμμές : γραμμές τηλεφώνου, γραμμές σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές. Από την αρχή του κόσμου καλύπτουμε αποστάσεις. Τις καλύπτουμε με ένα άγγιγμα, με ένα φιλί, με ένα ταξίδι. Και μερικές φορές τις καλύπτουμε με πιο πρωτότυπους τρόπους. Η διαδρομή δεν είναι πάντα ευχάριστη, αλλά συνήθως αξίζει την κόπο.
Όλοι μας έχουμε ανθρώπους - καταφύγια. Ανθρώπους που μπορεί να μην υπάρχουν στην καθημερινότητά μας , αλλά φυλάμε τα λόγια τους σαν φυλαχτό και τις στιγμές μας μαζί τους σαν εικόνες ολάνθιστες στο μυαλό μας. Ίσως ήρθαν εντελώς ξαφνικά στη ζωή σου ένα ήρεμο ηλιόλουστο απόγευμα , ίσως κατάφερες να τους βρεις μετά απο πολύ κόπο και αναζήτηση, ίσως υπήρχαν πάντα εκεί, απο τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.Συνήθως στη ζωή μας είναι μοναδικοί και αναντικατάστατοι, δεν έχουν καμία σχέση με τον καθημερινό μας περίγυρο και είναι φυλαγμένοι κάπου εκεί στο βάθος της ψυχής μας, εκεί που δεν μπορεί να τους φθείρει κανείς.
Είναι αυτοί που ξέρουν καλά το είναι σου και καταλαβαίνουν πάρα πολλά ακόμη και από τη σιωπή σου. Δεν μπαίνουν στον κόπο να ρωτήσουν λεπτομέρειες... αλλά ούτε και εσύ χρειάζεται να φλυαρήσεις. Τα καταλαβαίνουν όλα γρήγορα..από αυτά που λες και απο αυτά που δε λες, απο τόνο της φωνής σου, ακόμη και από ένα σου βλέμμα.
Ίσως έχεις να επικοινωνήσεις μαζί τους μέρες, εβδομάδες, ακόμη και μήνες. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Ξέρεις ότι πάντοτε θα βρίσκονται εκεί για να σου δίνουν λύσεις σαν "απο μηχανής" θεοί, να σου δίνουν φτερά για να πετάξεις, ακόμη κι αν όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να στα τσακίσουν για να σε κρατήσουν στη γη. Και εσύ θα τους δίνεις πάντα όσα έχεις χωρίς καμία αναστολή και θα τους αγαπάς με όλη τη δύναμη που έχεις. Γιατί ξέρεις ότι είναι οι σπουδαιότεροι άνθρωποι που γνώρισες. Είναι αυτοί που σε στήριξαν με ειλικρίνεια, αυτοί που χάρηκαν με τη χαρά σου, που πίστεψαν σε εσένα και σε βοήθησαν να γίνεις αυτό που είσαι σήμερα. Και ένα κομμάτι σου θα τους ακολουθεί πάντα...ακόμη και αν οι δρόμοι σας χαθούν για ένα διάστημα, όσο μακριά και αν επιλέξουν να βρεθούν. Γιατί δεν τους κρατάς στη ζωή σου επειδή τους χρειάζεσαι, αλλά επειδή τους ξεχώρισες απο το σύνολο και διάλεξες να είναι αυτοί που θα αποτελέσουν την εξαίρεση στο "ουδείς αναντικατάστατος".

Πέμπτη 11 Μαΐου 2017

Για αυτούς που αφήσαμε πίσω, ενώ μας είχαν αφήσει αυτοί πρώτοι.

Και έρχεται η μέρα που λες τέλος. Το οριστικό το τέλος. Αυτό που έχει μέσα την εξάντληση της υπομονής σου και όλη σου την απογοήτευση. Γιατί έχεις φέρει τη ζωή σου σε μια ψυχική και κοινωνική ισορροπία που δε γουστάρεις να στην διαλύει κανείς. Κανένας περαστικός. Γιατί περί περαστικού πρόκειται.. Πόσο "δικός σου" μπορεί να χαρακτηριστεί άλλωστε ένας άνθρωπος που πήρε όσα μπόρεσε και στην κρίσιμη στιγμή δε σου έδωσε τίποτα; Και πάλι καλά να λες...που δεν πήρε πάλι όσα είχες να του δώσεις, που φανέρωσε το πραγματικό του πρόσωπο, που έστω και επώδυνα απάλλαξε τη ζωή σου από ένα φορτίο που σε βάραινε και από ένα αναπάντητο γιατί που σ'έκανε να αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος.
Πίκρα και απογοήτευση. Και λίγος θυμός. Όχι για τους ανθρώπους που έφυγαν.. αλλά για τα σημάδια που ηθελημένα δεν έβλεπες. Ίσως απο υπέρμετρη αισιοδοξία και ελπίδα, ίσως απο έλλειψη καχυποψίας, ίσως επειδή τελικά δεν τους ξέρεις κ πολύ καλά τους ανθρώπους.. γιατί συνεχώς αλλάζουν, μεταβάλλονται από μέρα σε μέρα. Και ξαφνικά ένα πρωί έχεις χάσει τα στηρίγματά σου, έχεις κάνεις εσφαλμένες επιλογές, τα έχεις ποντάρει όλα στο ένα και αυτό δεν σου δίνει τίποτα.
Άλλα ήρθε η ώρα να φύγεις.. γιατί έχεις κουραστεί να κυνηγάς σκιές και φαντάσματα. Να κυνηγάς ανθρώπους που πανεύκολα ρίχνουν τις ευθύνες σε εσένα και μετά εξαφανίζονται. Που αδιαφορούν παντελώς για το πως μπορεί να είσαι, τι μπορεί να χρειάζεσαι, ενώ όταν αυτοί χρειάζονταν το λίγο εσύ τους έδινες το πολύ. Αχαριστία δεν το λένε αυτό; Και δειλία; Και ψέμα;
Αλλά δεν κάνεις εσύ γι αυτούς. Να προσπαθείς πάντα να πηγαίνεις το είναι σου λίγο παραπέρα. Να μην συμβιβάζεσαι με ανθρώπους που είναι βολεμένοι στη ζωούλα τους και δεν έχουν καμία διάθεση να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Δε θα σε πάνε μπροστά, θα σε τραβούν πάντα πίσω..και είναι κρίμα. Για αυτό , άλλωστε, μπορεί να έφυγαν πρώτοι .. γιατί φοβήθηκαν την αλήθεια σου, φοβήθηκαν την ανάγκη σου να πας παρακάτω, την ανάγκη σου για αλλαγή και βελτίωση. Και μην έχεις δεύτερες σκέψεις. Ποτέ δε σε "αγάπησαν". Αγάπη δεν είναι λόγια και ουτοπικές υποσχέσεις. Αγάπη είναι να προχωράς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και να ξέρεις ότι είσαι γεμάτος από ανθρώπους που σε στηρίζουν, που χαίρονται και που σε κάθε εμπόδιο είναι εκεί για να σε πάνε λίγο παραπέρα...να σου δώσουν την ώθηση και να φτάσεις στ' αστέρια!



Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017

Μάρτιος 2017

Μάρτιος : ο πιο ιδιόρρυθμος μήνας και από τους 12 του έτους. Είτε θα κλαίει, είτε θα γελάει, είτε θα μας ομορφαίνει με το φως του, είτε θα μας μαυρίζει με την κακοκαιρία του.
2017 : ένα νέο έτος σχετικά στο ξεκίνημά του.. Έχουν περάσει οι 2 πρώτοι μήνες, έχεις πάρει μια γεύση από τις διαθέσεις του, αλλά ήρθε η ώρα να δοκιμάσεις την άνοιξή του. Αυτή που περιμένεις από τότε που έφυγε η προηγούμενη..
Για εκείνα τα πανέμορφα απογεύματα με τον ήλιο, για εκείνα τα βράδια που μυρίζουν τα λουλούδια και οι σκέψεις σου ξεπερνούν τα όρια, για εκείνα τα γεμάτα ήλιο πρωινά που λες οτι αξίζει να απολαύσεις τη μέρα. Βόλτες σε πάρκα, βόλτες στις μεγάλες λεωφόρους του κέντρου, βόλτες στα ολάνθιστα στενάκια των προαστίων..βόλτες στη θάλασσα, βόλτες σε όλα αυτά τα συναισθήματα που πρόκειται να ξεπηδήσουν απ την ψυχή σου με αφορμή την άνοιξη!
Κάθε Μάρτης όμως διαφέρει απ' όλους τους προηγούμενους. Κάθε άνοιξη διαφορετική , άλλες φορές δύσκολη και άλλες φορές πιο εύκολη, σαν ένα θείο δώρο μετά από έναν χειμώνα που σε κούρασε. Μία αναδρομή στο ημερολόγιο σου αξίζει για να διαπιστώσεις τη διαφορά. Να διαπιστώσεις ότι ο καιρός περνά, οι στόχοι και τα όνειρα αλλάζουν, όπως οι σκέψεις , οι αντοχές , οι ανάγκες του κάθε ανθρώπου. Κάθε άνοιξη σου θυμίζει , συν των άλλων, να είσαι ευτυχής που μπορείς και βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στη συνέχεια των χρόνων. Να χαίρεσαι με τις επιτυχίες σου, να έχεις μάθει απ τα λάθη σου, να είσαι περήφανος για εσένα που μπόρεσες να προσπεράσεις κάθε εμπόδιο και να πραγματοποιήσεις τα όσα σχεδίαζες τον προηγούμενο χρόνο. Κι αν έχεις αποτύχει, αν έχεις πέσει και δεν μπορείς να σηκωθείς , η κάθε άνοιξη που έρχεται σου θυμίζει και τούτο : πάντοτε μπορούμε να αναγεννηθούμε μέσα από τις στάχτες μας, πάντοτε μπορούμε να ξαναμπούμε στο παιχνίδι μετά από μια ήττα, πάντοτε μπορούμε να κερδίσουμε τον πόλεμο κι ας έχουμε χάσει μια μάχη , και πάντοτε μας αξίζει να φτιάξουμε μια άνοιξη μετά από κάθε χειμώνα στη ζωή μας.  Γιατί την άνοιξη, ακόμη και αν δεν τη βρεις, τη φτάχνεις ...