Ιανουάριος : μια νέα αρχή ή μήπως μια ιστορία που παρουσιάζεται in
medias res; νέα πρόσωπα και γεγονότα ή οι συνηθισμένοι ήρωες σε ένα γνώριμο
παιχνίδι που ψάχνουν τη λύση της πλοκής;
Χιόνι : τα πάντα γνώριμα και σκεπασμένα απ' το χιόνι και την
παγωνιά. Αυτό το κλασσικό ψύχος του Γενάρη και ο ίδιος γκρίζος ουρανός με την
φορτωμένη ατμόσφαιρα. Τα πάντα σαν σταματημένα και αγκυλωμένα απ' το κρύο.
Νομίζεις τα πάγωσε ο χρόνος και μένουν ακίνητα. Όλα τακτοποιημένα και στη θέση
τους. Όλα ασπρόμαυρα και γκρίζα λες και τα υπόλοιπα χρώματα κρύφτηκαν με την
αποχώρηση του Μάη. Κι όμως....
Ο Γενάρης από μόνος του είναι για πολλούς μια αφετηρία, μία
υπόσχεση για αλλαγή, ένα βήμα παρακάτω. Για άλλους, όμως, είναι ένας συνδετικός
κρίκος. Ο σύνδεσμος μεταξύ του χρόνου που έρχεται και του χρόνου που φεύγει. Το
συνδετικό εκείνο σημείο μεταξύ αυτών που αφήνεις πίσω και αυτών που σε
περιμένουν στις επόμενες γωνίες. Ο πρώτος μήνας του χρόνου κρύβει δύο πρόσωπα :
αυτό της αρχής και αυτό της μέσης. Είναι, εξάλλου, αφιερωμένος στο θεό Ιανό ,
το θεό όλων των ενάρξεων και των μεταβάσεων που απεικονίζεται συχνά με δύο
πρόσωπα και αποκαλείτο Janus bifrons. Συνήθως απεικονιζόταν σε σημεία
διαβάσεων, όπως οι πύλες , οι θύρες και οι γέφυρες. Τα δύο πρόσωπα του
Ιανουαρίου, ωστόσο, δε φαίνονται μόνο στη σημασία του για τις ζωές των
ανθρώπων, αλλά και στα χρώματά του. Ναι, αυτά που επιλέγουν να κρυφτούν κάθε 1η
του μήνα. Κι όμως... όταν επιλέγουν να κάνουν την εμφάνισή τους, αυτές τις
λίγες φορές στη διάρκεια του χειμώνα, είναι πιο έντονα και πιο βαθιά από ποτέ.
Όταν ο ήλιος δύει παίρνει το κόκκινο της φωτιάς και διαλύει μεμιάς τη γκριζάδα
του ουρανού. Τα δέντρα είναι φορτωμένα με το βαρύ πράσινο της εποχής και
εκπέμπουν τη μυρωδιά της βροχής. Οι δρόμοι και οι λεωφόροι ντύνονται το βαθύ
σκούρο μπλε του χειμωνιάτικου δειλινού, ενώ κάτι ηλιόλουστα μεσημέρια τα στενά
του κέντρου βάφονται με χρώμα βυσσινί και κεραμιδί έχοντας θέα την Ακρόπολη.
Και κάπως έτσι δειλά δειλά προδίδει ότι πλησιάζουμε την άνοιξη....Κι όμως...Ο
Γενάρης θα αφήνει πάντα το στίγμα του στις παγωμένες βουνοκορφές. Σε εκείνες
τις πετρόχtιστες πηγές που ζούνε μοναχές σκεπασμένες με μαύρα σύννεφα, γεμάτα
το βάρος και την παγωνιά του χειμώνα. Στις κρύες και τρομακτικές θάλασσες που
δε διασχίζονται και σ' εκείνες τις σκοτεινές νύχτες που τα τρένα φεύγουν για το
κενό...
https://www.youtube.com/watch?v=TrsRIvPZMQk
"Και μ' απάντησαν:Είναι
χάρτινοι οι αγγέλοι. άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς"
