Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018

El fin de una época

Τέλος μιας εποχής σημαίνει πως φεύγω από έναν κύκλο που έκλεισε οριστικά  και μεταβαίνω σε κάτι καινούργιο. Τέλος μιας εποχής σημαίνει πηγαίνω παρακάτω είτε εκούσια είτε και ακούσια. Συνειδητά, ωστόσο, προχωράς. 
Η ζωή του κάθε ανθρώπου αποτελείται από κύκλους, ή αλλιώς εποχές. Ανά χρονικά διαστήματα οι εποχές αλλάζουν, διαδέχονται η μία την άλλη. Άλλες είναι πιο ευχάριστες, άλλες πιο δυσάρεστες, άλλες ευκολότερες και άλλες πιο δύσκολες. Είναι και αυτές που σε αλλάζουν σαν άνθρωπο, που νιώθεις πως οι άνθρωποι και οι συνθήκες αλλάζουν τον τρόπο σκέψης σου , τις ασχολίες σου και κατ' επέκταση τις συνήθειές σου. Και είναι και αυτές που στο τέλος τους αισθάνεσαι εσύ την ανάγκη να φύγεις από εκεί που βρίσκεσαι, να μετακινηθείς, να προχωρήσεις και να κλείσεις πίσω σου τις πόρτες οριστικά. Δεν είναι πάντα στενάχωρες ή δύσκολες, απλά συνειδητοποιείς πως έφθασε το πλήρωμα του χρόνου και η σωστή στιγμή να κατεδαφίσεις κάθε εμπόδιο, να σπάσεις τα δεσμά και να βάλεις όρια. 
Πρώτο και βασικότερο τους χαρακτηριστικό είναι πως αρχίζεις να σκέφτεσαι λίγο περισσότερο εσένα και σταδιακά λιγότερο τον κόσμο. Μαθαίνεις πια να λογοδοτείς στον εαυτό σου και όχι στους υπόλοιπους. Εσύ θα είσαι μέχρι το τέλος μαζί σου και κανείς άλλος. Προτεραιότητα είναι πια οι δικές σου ανάγκες και η δική σου ψυχολογία. Όσοι αξίζουν να είναι δίπλα σου, το κατανοούν και το στηρίζουν καθώς μεγαλώνουν και οι ίδιοι μαζί σου...
Δεύτερό τους χαρακτηριστικό είναι η αξία που παίρνει η ουσία και η αξία που χάνει η επιφάνεια. Μεγαλώνεις και μαζί σου μεγαλώνει και ο ρεαλισμός που τρέφεις αλλά και η κριτική σου ικανότητα. Ο τρόπος σκέψης και αξιολόγησης των καταστάσεων αλλάζει και βελτιώνεται καθώς οι αντοχές για ανάλωση σε τοξικές σχέσεις και στα συνεπαγόμενα γεγονότα τους όλο και λιγοστεύουν... 
 Και τέλος το πιο δύσκολο : οι υγείς ανθρώπινες σχέσεις.Έχεις την ανάγκη να κρατάς δίπλα σου ανθρώπους που στο πέρασμά τους φωτίζουν και δε λερώνουν. Αυτούς που σου δίνουν απλόχερα χώρο και όχι πιέσεις και τελεσίγραφα. Αυτούς που σέβονται τις αποφάσεις σου και σε ωθούν να τις εφαρμόσεις και να τις υλοποιήσεις. Ανθρώπους που χαίρονται με τη χαρά σου και είναι δίπλα σου όταν επιτυγχάνεις. Γιατί στη λύπη όλα είναι ευκολότερα και ο κόσμος περισσότερος. Με λίγα λόγια χρειάζεσαι χρώματα...σαν το πορτοκαλί του ήλιου όταν αυτός βουτάει στη θάλασσα... 
Ένας κύκλος κλείνει και αυτός δε γινόταν να μη συμπέφτει με τον Αύγουστο, τον τελευταίο μήνα της σεζόν. Κοίτα να πάρεις δύναμη και να κάνεις πράξη από Σεπτέμβρη όλα όσα σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή. Και κάθε εποχή της ζωής σου να παίρνεις τα πινέλα σου και να την χρωματίζεις όπως εσύ θες... 

Κυριακή 1 Απριλίου 2018

Απρίλης : το επίσημο καλωσόρισμα της άνοιξης..!

Απρίλιος , ένας μήνας με πανέμορφα ανοιξιάτικα χρώματα, κίτρινα, πορτοκαλί, πράσινα , γεμάτα λουλουδένιες μυρωδιές. Μία βόλτα στην Αθήνα και συνειδητοποιείς ότι η άνοιξη ήρθε και είναι εδώ. Τα τραπεζάκια στους πεζοδρόμους και τις αυλές των μαγαζιών του κέντρου σφύζουν από ζωή, συζητήσεις και γέλια. Ο ουρανός πεντακάθαρος, τα παρτέρια ολάνθιστα και το ανοιξιάτικο αεράκι μπλεγμένο με την έντονη μυρωδιά των λουλουδιών κατακλύζουν την ατμόσφαιρα. Την κάνουν πιο όμορφη, πιο ζωντανή, πιο καθαρή και πιο διαυγή από ποτέ! 
Η λέξη Απρίλιος ετυμολογείται από το λατινικό Aprilis, από το ρήμα aperire, το οποίο σημαίνει ανοίγω. Εδραιώνεται η πιο ανοιχτή εποχή του χρόνου, ανοίγει η μέρα και μαζί με αυτά ανοίγεις και εσύ μια πόρτα, φτιάχνεις ένα πέρασμα για να έρθει το φως και να γεμίσει το είναι σου με αισιοδοξία και θετική ενέργεια! Είναι σαν να ξημερώνει σιγά-σιγά σε μια ήσυχη γειτονιάς μιας πολύβουης πόλης. Ξεχνάς τη φασαρία, το θόρυβο, το τρέξιμο και τον χειμώνα μιας πόλης που δεν ησυχάζει ποτέ και απολαμβάνεις τη γαλήνη και την αρμονία που απλόχερα σου προσφέρει το ανοιξιάτικο χάραμα. Μπορείς εύκολα να παρατηρήσεις τις διαβαθμίσεις των χρωμάτων στον ουρανό... το σκούρο μπλε ανοίγει και δίνει τη θέση του σε ένα μωβ που κοκκινίζει και σταδιακά χάνεται για να ανατείλει ένας πορτοκαλί ολοζώντανος ήλιος σε έναν βαρύ αλλά γαλάζιο ουρανό...
Και καθώς η μέρα προχωρά , φθάνεις στην πιο γλυκιά στιγμή της ανοιξιάτικης ημέρας, το ηλιόλουστο και ζεστό εκείνο μεσημέρι, στη διάρκεια του οποίου, όπως γράφει και ο Δ. Σολωμός 
"Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,
Κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα..."
Η φύση βρίσκεται στην ιδανικότερη της ώρα και δίνει τις ομορφότερες εικόνες που μαγεύουν και εμπνέουν ταυτόχρονα τον ανθρώπινο νου, ξεκουράζουν το πνεύμα και καλλιεργούν τη διάθεση για δημιουργία. Το μεσημεράκι σταδιακά χάνεται και καθώς σουρουπώνει παίρνει την θέση της η νύχτα, της οποίας τα μυστικά έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί κάθε ανήσυχο και ιδιαίτερο πνεύμα, κάθε άνθρωπος που έχει ξεκινήσει σιγά σιγά να φτιάχνει το πέρασμα από τον χειμώνα στην άνοιξη και από το σκοτάδι στο φως. Γιατί αυτή η εποχή σου προσφέρει απλόχερα τη δυνατότητα να περάσεις σε ένα ομορφότερο στάδιο και την ευκαιρία να πιστέψεις στα θαύματα και στη μαγεία της κάθε στιγμής!Δίκαια,λοιπόν, ο ποιητής παραθέτει στον «Πειρασμό» τους εξής στίχους...
"Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι ΄δες
Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!"



Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018

Φλεβάρης .. τα προεόρτια της άνοιξης ..

Τα ταξίδια σου σε κόσμους...τα ραντεβού στους δρόμους...τα αγγίγματα στους ώμους...

Κάπου μέσα Φλεβάρη και αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι η μέρα ανοίγει. Είναι αυτό το μεταβατικό στάδιο που ο χειμώνας φεύγει και δειλά δειλά κάνει την εμφάνισή της άνοιξη. Αυτήν που περίμενες τόσους μήνες. Όχι μόνο την κλιματική, την ημερολογιακή...μα και την πνευματική! Κάθε αρχή του Μάρτη βλέπεις τον κόσμο διαφορετικό...σαν να εμφανίζονται σιγά σιγά όλα τα χρώματα που είχε κρύψει ο χειμώνας...στα πάρκα, στις πλατείες, στις αυλές, ακόμη και στις πολύβουες λεωοφόρους..
Φλεβάρης , λοιπόν , και μαζί του τα προεόρτια και οι παραμονές της άνοιξης. 
Παράξενος αυτός ο μήνας... και γεμάτος εκπλήξεις..φαίνεται να μην ξέρει τι θέλει...
Θέλει χιόνια; Θέλει κρύο; Θέλει δροσερό αεράκι; Θέλει ζέστη; Θέλει χειμώνα ή άνοιξη; Ποντάρω στο τελευταίο, γιατί σε αποχαιρετά με ηλιόλουστες μέρες και σε σπρώχνει να βγεις στην πόλη και να περπατήσεις τα ολάνθιστα σοκάκια της. Γιατί σε κάνει να θες τη θάλασσα, να ελπίζεις το καλοκαίρι, να φεύγεις απ το γκρίζο του χειμώνα και να αλλάζεις...
Ακόμη και αν η άνοιξη δεν θέλει να έρθει, ακόμη κι αν δε σε βρει, ακόμη κι αν δεν την βρεις εσύ όσο και να την ψάξεις, τότε παίρνεις τα πινέλα σου και τη φτιάχνεις. Παίρνεις τη λάμψη του ήλιου, το πορτοκαλί των λουλουδιών, το γαλάζιο του ουρανού και το πράσινο της γης , απλώνεις τα χαρτιά σου, ανοίγεις τη ζωή σου και στο πέρασμά σου αφήνεις χρώματα. Σαν αυτά που αφήνουν στο είναι σου κάποια όμορφα λογοτεχνικά βιβλία, που όταν τα ανοίγεις ξαφνικά ζωντανεύουν οι ήρωες και όλες οι υπόλοιπες εικόνες και όλος ο κόσμος αλλάζει. Ναι, όταν το θες πολύ και το προσπαθείς, αλλάζει. Έτσι κι εσύ...συγγραφέας του βιβλίου σου, σχεδιαστής του πορτραίτου σου, συνθέτης των δικών σου ήχων.. στήνεις τον κόσμο σου και μπαίνεις μέσα. Γιατί την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις ..