Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 22 Μαΐου 2017

Για τους ανθρώπους που ξεχωρίσαμε...

Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα..άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά. Κι άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμη κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Από την αρχή του κόσμοι οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και ενώνονται με γραμμές : γραμμές τηλεφώνου, γραμμές σιδηροδρομικές, ακτοπλοϊκές. Από την αρχή του κόσμου καλύπτουμε αποστάσεις. Τις καλύπτουμε με ένα άγγιγμα, με ένα φιλί, με ένα ταξίδι. Και μερικές φορές τις καλύπτουμε με πιο πρωτότυπους τρόπους. Η διαδρομή δεν είναι πάντα ευχάριστη, αλλά συνήθως αξίζει την κόπο.
Όλοι μας έχουμε ανθρώπους - καταφύγια. Ανθρώπους που μπορεί να μην υπάρχουν στην καθημερινότητά μας , αλλά φυλάμε τα λόγια τους σαν φυλαχτό και τις στιγμές μας μαζί τους σαν εικόνες ολάνθιστες στο μυαλό μας. Ίσως ήρθαν εντελώς ξαφνικά στη ζωή σου ένα ήρεμο ηλιόλουστο απόγευμα , ίσως κατάφερες να τους βρεις μετά απο πολύ κόπο και αναζήτηση, ίσως υπήρχαν πάντα εκεί, απο τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.Συνήθως στη ζωή μας είναι μοναδικοί και αναντικατάστατοι, δεν έχουν καμία σχέση με τον καθημερινό μας περίγυρο και είναι φυλαγμένοι κάπου εκεί στο βάθος της ψυχής μας, εκεί που δεν μπορεί να τους φθείρει κανείς.
Είναι αυτοί που ξέρουν καλά το είναι σου και καταλαβαίνουν πάρα πολλά ακόμη και από τη σιωπή σου. Δεν μπαίνουν στον κόπο να ρωτήσουν λεπτομέρειες... αλλά ούτε και εσύ χρειάζεται να φλυαρήσεις. Τα καταλαβαίνουν όλα γρήγορα..από αυτά που λες και απο αυτά που δε λες, απο τόνο της φωνής σου, ακόμη και από ένα σου βλέμμα.
Ίσως έχεις να επικοινωνήσεις μαζί τους μέρες, εβδομάδες, ακόμη και μήνες. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Ξέρεις ότι πάντοτε θα βρίσκονται εκεί για να σου δίνουν λύσεις σαν "απο μηχανής" θεοί, να σου δίνουν φτερά για να πετάξεις, ακόμη κι αν όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να στα τσακίσουν για να σε κρατήσουν στη γη. Και εσύ θα τους δίνεις πάντα όσα έχεις χωρίς καμία αναστολή και θα τους αγαπάς με όλη τη δύναμη που έχεις. Γιατί ξέρεις ότι είναι οι σπουδαιότεροι άνθρωποι που γνώρισες. Είναι αυτοί που σε στήριξαν με ειλικρίνεια, αυτοί που χάρηκαν με τη χαρά σου, που πίστεψαν σε εσένα και σε βοήθησαν να γίνεις αυτό που είσαι σήμερα. Και ένα κομμάτι σου θα τους ακολουθεί πάντα...ακόμη και αν οι δρόμοι σας χαθούν για ένα διάστημα, όσο μακριά και αν επιλέξουν να βρεθούν. Γιατί δεν τους κρατάς στη ζωή σου επειδή τους χρειάζεσαι, αλλά επειδή τους ξεχώρισες απο το σύνολο και διάλεξες να είναι αυτοί που θα αποτελέσουν την εξαίρεση στο "ουδείς αναντικατάστατος".

Πέμπτη 11 Μαΐου 2017

Για αυτούς που αφήσαμε πίσω, ενώ μας είχαν αφήσει αυτοί πρώτοι.

Και έρχεται η μέρα που λες τέλος. Το οριστικό το τέλος. Αυτό που έχει μέσα την εξάντληση της υπομονής σου και όλη σου την απογοήτευση. Γιατί έχεις φέρει τη ζωή σου σε μια ψυχική και κοινωνική ισορροπία που δε γουστάρεις να στην διαλύει κανείς. Κανένας περαστικός. Γιατί περί περαστικού πρόκειται.. Πόσο "δικός σου" μπορεί να χαρακτηριστεί άλλωστε ένας άνθρωπος που πήρε όσα μπόρεσε και στην κρίσιμη στιγμή δε σου έδωσε τίποτα; Και πάλι καλά να λες...που δεν πήρε πάλι όσα είχες να του δώσεις, που φανέρωσε το πραγματικό του πρόσωπο, που έστω και επώδυνα απάλλαξε τη ζωή σου από ένα φορτίο που σε βάραινε και από ένα αναπάντητο γιατί που σ'έκανε να αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος.
Πίκρα και απογοήτευση. Και λίγος θυμός. Όχι για τους ανθρώπους που έφυγαν.. αλλά για τα σημάδια που ηθελημένα δεν έβλεπες. Ίσως απο υπέρμετρη αισιοδοξία και ελπίδα, ίσως απο έλλειψη καχυποψίας, ίσως επειδή τελικά δεν τους ξέρεις κ πολύ καλά τους ανθρώπους.. γιατί συνεχώς αλλάζουν, μεταβάλλονται από μέρα σε μέρα. Και ξαφνικά ένα πρωί έχεις χάσει τα στηρίγματά σου, έχεις κάνεις εσφαλμένες επιλογές, τα έχεις ποντάρει όλα στο ένα και αυτό δεν σου δίνει τίποτα.
Άλλα ήρθε η ώρα να φύγεις.. γιατί έχεις κουραστεί να κυνηγάς σκιές και φαντάσματα. Να κυνηγάς ανθρώπους που πανεύκολα ρίχνουν τις ευθύνες σε εσένα και μετά εξαφανίζονται. Που αδιαφορούν παντελώς για το πως μπορεί να είσαι, τι μπορεί να χρειάζεσαι, ενώ όταν αυτοί χρειάζονταν το λίγο εσύ τους έδινες το πολύ. Αχαριστία δεν το λένε αυτό; Και δειλία; Και ψέμα;
Αλλά δεν κάνεις εσύ γι αυτούς. Να προσπαθείς πάντα να πηγαίνεις το είναι σου λίγο παραπέρα. Να μην συμβιβάζεσαι με ανθρώπους που είναι βολεμένοι στη ζωούλα τους και δεν έχουν καμία διάθεση να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Δε θα σε πάνε μπροστά, θα σε τραβούν πάντα πίσω..και είναι κρίμα. Για αυτό , άλλωστε, μπορεί να έφυγαν πρώτοι .. γιατί φοβήθηκαν την αλήθεια σου, φοβήθηκαν την ανάγκη σου να πας παρακάτω, την ανάγκη σου για αλλαγή και βελτίωση. Και μην έχεις δεύτερες σκέψεις. Ποτέ δε σε "αγάπησαν". Αγάπη δεν είναι λόγια και ουτοπικές υποσχέσεις. Αγάπη είναι να προχωράς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και να ξέρεις ότι είσαι γεμάτος από ανθρώπους που σε στηρίζουν, που χαίρονται και που σε κάθε εμπόδιο είναι εκεί για να σε πάνε λίγο παραπέρα...να σου δώσουν την ώθηση και να φτάσεις στ' αστέρια!