Ένα απόγευμα του Μάη σε ένα μπαλκόνι κάπου στο κέντρο της
Αθήνας...με θέα δρόμους να απλώνονται μπροστά σου... λεωφόρους, στενά δρομάκια,
πλατείες και πάρκα με δέντρα και πετρόχτιστα παγκάκια. Ένα απόγευμα του Μάη σε
ένα μπαλκόνι με θέα τον Λυκαβηττό... και απο κάτω να απλώνονται πεζόδρομοι με
πολύχρωμα τραπεζάκια και ανθρώπους χαρούμενους να πίνουν ξέγνοιαστοι καφέ.
Ένα γλυκό και ζεστό Σάββατο του Γενάρη με ζακέτα ψιλή σε μία
αυλή με φίλους και αλκοόλ. Και το
επόμενο πρωί περπάτημα στον ήλιο που σπάει το κρύο του χειμώνα... τελικά υπάρχει ώρα που η Αθήνα
ξεκουράζεται... κάπου κοντά στην Κηφισίας...
Ένα βράδυ του Μάρτη, όλοι μαζί με γέλια και μουσικές. Και
παιχνίδια μέχρι το ξημέρωμα... Αλλάζει η εποχή, έρχεται η άνοιξη. Όλοι μαζί
χαρούμενοι.
Ξημέρωμα του Απρίλη και τα κεντρικά δρομάκια μυρίζουν τα
άνθη της πορτοκαλιάς. Άνθρωποι πηγαίνουν και έρχονται. Γέλια, φωνές, κίνηση,
κούραση απ το ξενύχτι. Η μέρα ανοίγει και έξω σα να μύρισε καλοκαίρι...
Ένα πρωί του Ιουνίου...μια εκδρομή. Δρόμοι, αποστάσεις,
άλλες πόλεις και άλλα μέρη. Θάλασσα, άνθρωποι, η γη ανθισμένη, τα δέντρα
ανθίζουν, η πλάση φωτίζεται με χρώματα. Μουσικές, φωνές, τραγούδια ... και πάλι
πίσω.
Ένα βράδυ του Αυγούστου... στην παραλία. Φωτιές στην άμμο,
κιθάρες, γεύσεις, νέοι άνθρωποι, νέες εμπειρίες, ξεγνοιασιά.... μία ζεστή
θάλασσα και μια γλυκιά χαλάρωση...Ο κόσμος ξεκινά να γεννιέται ξανά...
Σεπτέμβριος και πάλι απ την αρχή. Φθινόπωρο, στόχοι, παρέες,
συναυλίες και καπνογόνα. Συναυλίες , φωνές, μουσικές και μία χρονιά να
απλώνεται πολλά υποσχόμενη...
Δεκέμβρης. Το τέλος μιας εποχής και η έναρξη μιας άλλης.
Τραπέζια, φαγητά, έξοδοι, χορός, συγκεντρώσεις σε σπίτια φίλων ... Περιμένεις
ότι ο νέος χρόνος θα σου δώσει απλόχερα όσα σου στέρησε αυτός που πέρασε....
Μα κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να
περιμένεις τίποτα αν εσύ δεν το διεκδικήσεις. Αν δεν διεκδικήσεις τα
απογεύματα, τα χρώματα, τις θάλασσες και την ευτυχία. Έρχεται η ώρα που
συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν χαρίζεται απλόχερα. Έχουμε όσα προσπαθούμε να
έχουμε. Κρατάμε αυτά που θέλουμε και αφήνουμε να φύγουν όσα μας έχουν αφήσει
πίσω τους απο καιρό.
Αυτό το άρθρο και οι περιγραφές του είναι αφιερωμένο σε όσα
σου έλειψαν πολύ. Σε όσα είχες και μπορεί να μην έχεις πια. Σε όσα θέλεις να
φέρεις πίσω. Σε αυτά χωρίς τα οποία δεν μπορείς να ζήσεις. Σε όσα ήσουν , σε
όσα είσαι και σε όσα θα πετύχεις στη συνέχεια.
