Σεπτέμβριος 2015.
Δύο χρόνια μετά την τελευταία ανάρτηση σε αυτό το ξεχασμένο blog. Όλα είναι παντελώς διαφορετικά.Και κάπου εδώ ξεκινά αυτό το "μέτρημα" ( κάτι σαν το ομώνυμο άσμα της Νατάσσας ) , αυτή η περίφημη αναμέτρηση με τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και τους περαστικούς της ζωής μας, αυτοί που μας βγαίνουν είτε λίγοι είτε πολλοί.
Αυτό το μέτρημα , λοιπόν , φαίνεται ότι ξεκινά πάντα το Σεπτέμβρη. Με το ξεκίνημα της νέας σεζόν , με την υπόσχεση για μια νέα αρχή , με τη σκέψη για αλλαγή , για μία καινούργια σελίδα στο βιβλίο που ο καθένας γράφει με προσπάθεια -και οι πιο τολμηροί και ονειροπόλοι επιθυμούν να εκδώσουν κάποια στιγμή- , με νέα όνειρα , νέες ιδέες , νέους στόχους και μια βαθιά θέληση για στροφή 180 μοιρών. Μια θέληση που τελικά θρυμματίζεται κάπου στα τέλη Νοεμβρίου , όπως τα πρώτα φύλλα που πέφτουν στο δρόμο το φθινόπωρο και προδίδουν την αδυναμία των δέντρων να τα κρατήσουν πάνω τους. Μια αδυναμία που ταυτίζεται καθημερινά με αυτή των ανθρώπων να αντέξουν τα λάθη , τα πάθη και την απογοήτευση της προηγούμενης χρονιάς. Τα πετούν κάτω λοιπόν και τα πατούν με τόση δύναμη για να είναι σίγουροι ότι εξαφανίστηκαν, ότι δεν θα ξαναζωντανέψουν για να τους μαυρίσουν την υποτιθέμενη νέα αρχή , ότι τα κλείδωσαν καλά στο χρονοντούλαπο και δε θα τα αφήσουν να βγουν έξω ξανά.
Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη , φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι. Κάθε χρόνο κάνουμε απολογισμό ...πόσοι ήρθαν , πόσοι έμειναν , πόσοι έφυγαν, πόσοι άνθρωποι μόνοι ήταν αυτοί που άφησαν σύννεφο σκόνης φεύγοντας , πόσοι άνθρωποι χρωματιστοί έφεραν την άνοιξη ερχόμενοι.
Τυχαίοι , γενναίοι , δειλοί , φοβισμένοι. Δειλοί , δειλοί , δειλοί. Για σκέψου πόσες φορές αποκάλεσες τον εαυτό σου δειλό , φοβήθηκες να διεκδικήσεις , έκλαψες, πόνεσες για κάτι που έχασες ΑΛΛΑ δεν προσπάθησες να το κρατήσεις; Φοβισμένοι : φοβισμένοι από το παρελθόν , φοβισμένοι για το μέλλον , φοβισμένοι από παλιές πληγές, φοβισμένοι απ το ίδιο τους το είναι. Πόσα έχασες απ το φόβο τελικά; Και γιατί του έδωσες τέτοια σημασία του φόβου; Να μια υπόσχεση που έχεις δώσει στον εαυτό σου για αυτό το φθινόπωρο : δε θα φοβάμαι , θα ρισκάρω , θα διεκδικώ. Γενναίοι : προσπάθησαν , κέρδισαν , έχασαν , δεν έχει σημασία. Έπεσαν και ξανασηκώθηκαν. Στάθηκαν απέναντι στους φόβους τους και αδιαφόρησαν.
Και μετά απο αυτή την ανάλυση σκέψου. Πόσοι τέτοιοι πέρασαν απ τη ζωή σου; Ή μήπως η ζωή σου είναι γεμάτη από γενναίους , δειλούς και φοβισμένους; Ή καλύτερα....πόσο γενναίος , δειλός και φοβισμένος ήσουν; Ήσουν , καλά λέω. Ο Σεπτέμβρης ήρθε για ακόμη μια φορά και μαζί του παίρνει κάθε αόριστο, κάθε παρελθόν , κάθε λάθος και κάθε αδυναμία. Πόσες υποσχέσεις θα τηρήσεις αυτή τη φορά , πόσο θα δράσεις , πόσο θα προσπαθήσεις , πόσο θα ρισκάρεις; Άλλωστε μην ξεχνάς. Κάθε νέα φιλολογική αρχή ξεκινά κάπως έτσι : Audaces Fortuna Iuvat.
Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα....
φο-βε-ρο
ΑπάντησηΔιαγραφή